Polaroid Film

ฉันไม่ได้ต้องการให้ใครเข้ามาอ่าน...

และไม่อยากให้ใครเห็นความทุกข์ที่ฉันมี...

แค่อยากฝากความโศก..เหล่านี้  ไว้ที่ตรงนี้

เพราะฉันไม่ต้องการนำมัน  ไปฝากไว้ที่ใครทั้งนั้น

 

เมื่อไหร่..ฉันจะลืมเรื่องราวเหล่านั้นเสียที

ความรักที่พังลงมาอย่างไม่เป็นท่า

คำว่า "เมื่อเวลาผ่านไปเดี่ยวก็คงดีขึ้นเอง" คืออะไร ?

ทำไมฉันไม่เคยได้สัมผัสมันจริงๆ เสียที

 

ไม่เจอ.. ก็คิดถึง  และ มองหา

เจอ.. ก็เฝ้ารอที่จะได้เจออีกครั้ง

 

จริงๆ ฉันไม่ควรเรียกสิ่งนี้ว่าความรักเลยด้วยซ้ำ  ถ้ามันคือการที่คน 2 คนรักกัน

เพราะ  เขา ..  เขาไม่ได้รักฉันมาตั้งแต่แรกแล้ว

 

น่าตลกไหมล่ะ .. คำสุดท้ายที่ฉันได้พูด บอกลาเขา คือคำว่า "ดวงจันทร์" 

มันเหมือนในละครน้ำเน่าเลยสินะ

แต่ฉันก็พูดมันไปจริงๆ

และฉันก็รู้ว่าเขาคงไม่เข้าใจมันหรอก

 

จริง ๆ ฉันแค่อยากจะบอกเขาว่า

"แล้วฉันจะไปรอคุณ  ที่ดวงจันทร์นะ"

แต่สถานการณ์มันบังคับให้ฉันพูดได้แค่คำว่า  "ดวงจันทร์" เท่านั้น

 

ทุกวันนี้..ถ้าฉันมีเวลาพอเมื่อไหร่

ฉันก็จะไปนั่งมองดวงจันทร์อยู่คนเดียว  โดยไม่มีใครรู้

เผื่อว่าเขาคนนั้น กำลังมองอยู่เหมือนกัน

ฉันไม่อยากให้ใครรับรู้ว่าฉันกำลังทุกข์

ฉันหัวเราะกับทุกๆ คน  แม้กระทั่งตัวเอง 

 

ฉันไม่อยากให้ใครถามเรื่องข้อความที่เขาเคยส่งให้...

ที่ถึงแม้จะนานแค่ไหนฉันก็ไม่เคยลบมันออก

ฉันไม่อยากให้ใครถามว่าเขาไปไหน

ฉันไม่อยากจะบอกว่ามันโหดร้ายเพียงใด

และยังไม่พร้อมที่จะร้องไห้ออกมาให้ใครได้ยิน

 

เรื่องมันก็ผ่านมานานพอสมควร...

แต่แล้ววันหนึ่งมันก็ทำให้ทุกอย่าง ย้อนกลับขึ้นมาใหม่

ฉันรับโทรศัพท์เบอร์แปลก  แล้วได้ยินเสียงเขา

หัวใจของฉันเหมือนจะหยุดเต้น

ดีใจที่ได้ยินเสียง  คนที่ฉันรักที่สุด

แต่ในความดีใจ  มันมีความอ้างว้างอยู่เต็มเปี่ยม

เขาแค่โทรมาถามฉัน ..เฉยๆ

เพราะโทรศัพท์  เฮงซวยของฉันมันดันส่งข้อความไปที่เบอร์ของเขา

ฉันพูดไม่ออก..

แล้วมันก็ผ่านไป...

 

ถ้าถามฉันตอนนี้  อะไรที่ฉันเคยรู้เกี่ยวกับเขา 

ตอนนี้..ฉันก็ยังคงรู้อยู่  เพราะฉันไม่คิดจะลืมมันเสียที

หลังจากวันนั้น  ฉันได้แต่นั่งมองรูปภาพของเขา

ก็เท่านั้น...

ต่อจากนี้คงไม่ได้เจอกันแล้ว

 

แล้วท้องฟ้าก็ช่วยสงเคราะห์ฉันอีกครั้งล่ะมั้ง

ทำให้ฉันได้มาพบเขาอีกครั้ง  ในบอร์ดเพลง

ฉันดีใจ  และ  หยุดนิ่งไปชั่วขณะ

 

เหมือนว่าเขา.. คนที่ฉันรักมายืนอยู่ตรงหน้า

ฉันอยากจะบอกเหลือเกินว่า "ดีใจที่ได้พบ  และยังรักคุณเหมือนเดิม T T"

แต่ไม่ได้หรอก... ฉันทำไม่ได้

เขามีคนรักของเขาอยู่แล้ว

 

ฉันได้แต่หวังว่าจะเจอ  และได้ทักทายเขาทุกวัน

อย่างน้อยแค่ได้ สวัสดี  ก็พอแล้วในวันนึง

ฉันจึงต้องมานั่งรอเขาทุกวัน  ใน Chat box

และฉันก็ไม่ได้หวังให้เขามาสนใจฉันด้วย

ตอนนี้ฉันมีความสุขดี  กับการที่ได้  "มอง"

 

 

 

มันนานมาแล้วล่ะ.. ฉันเคยวาดภาพนี้

ข้างบนคือเขา  ส่วนที่ยืนอยู่ข้างล่างคือฉันเอง

แต่รูปมันคงเล็กเกินไปที่จะเห็นว่า  ฉันในรูปกำลัง "ร้องไห้"

 

 

 

นี่..ก็เป็นอีกภาพ

ที่ฉันวาดมันขึ้นมา

มันถูกกลั่นกรองมาจากความเศร้าทั้งหมดที่ฉันมี

ฉันก็ไม่รู้ตัว..ว่าทำไมฉันถึงวาดให้ในภาพไม่ยิ้มแย้มเอาซะเลย

 

สีหน้าของผู้หญิงในภาพนั้น  คงไม่ต่างกับฉันตอนนี้ซักเท่าไหร่

ใบหน้าที่อมความเศร้า  ไว้ข้างใน

 

และ

 

 

ซักวันนึงฉันคงรักใครได้ซักคนแหละ

แต่ไม่ใช่ตอนนี้

ตอนนี้ฉันยังรักเขาอยู่